Over mij
En welke contacten ik heb gehad met cultuur...
Oké, dus je wilt weten wie ik ben?
Ik ben niet de meest interessantste persoon. Ik ben gewoon een mens, net zoals jij.
Ben je nog steeds aan het lezen? Goed dan, laat mezelf meer vertellen over wie ik ben.
Ik heet Raniyah Khan. Mijn voornaam betekent 'gazing' (het Engelse woord voor 'staren', maar dikwijls op een bewonderende manier). De betekenis past eigenlijk niet zo goed bij me, want ik ben slecht in mensen aankijken (maar ik werk er wel aan). Mijn voornaam vindt zijn oorsprong in het Arabisch.
Mijn achternaam betekent 'heerser' of 'koning'. Het komt uit het Turks, of uit het Mongools. Het was ook de titel van de heerser in sommige landen geweest. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Dzjengis Khan, ooit een van de machtigste heersers ter wereld geweest.
Uit welk land kom ik? Die vraag heb ik al vaker gekregen.
Mijn roots liggen in China en Pakistan, dus mijn ouders komen uit twee verschillende landen. Thuis wissel ik tussen verschillende talen. Met mijn moeder spreek in Chinees, maar omdat ik daar niet zo vloeiend in ben, spreek ik ook Engels met haar. Met mijn vader spreek ik Urdu en Nederlands, aangezien mijn Urdu ook niet zo vlot is. Ik ben de twee talen nog aan het leren, maar het zal wel nog even duren totdat ik er net zo vloeiend in ben als mijn ouders.
Hieronder vind je een foto van de Pareltoren, die mijn moeder en ik bezochten toen ik dertien was. Er was een ellenlange rij voor de ingang, maar een paar mannen konden je laten voorsteken. Volgens mij heeft mijn moeder extra moeten betalen daarvoor, maar dat was het zeker waard. Shanghai zelf vond ik een fantastische stad. Ik vind het zeker een aanrader.
Ik herinner me nog dat, toen ik nog een kleuter was, mijn vader las me vaak voorlas. Ik denk dat dat mijn eerste contact was met boeken. Lezen doe ik nog altijd heel graag. Ik ben een grote fan van thrillers/mysterieuze verhalen, eigenlijk alles wat te maken heeft met moord, maar nu probeer ik ook andere genres te lezen.
Toen ik acht was, hebben mijn ouders me het eerste deel van Het leven van een loser als cadeau gegeven. Ook al verstond ik niet elk woord of hoe ik het moest uitspreken, ik was verknocht aan dat boek. Ik las hem keer op keer. Later wilde ik élk deel van het boek hebben, dus ieder jaar, wanneer er een nieuw boek verscheen, moest ik hem wel kopen.
Ik schrijf ook graag verhalen als hobby. Ik ben niet van plan om auteur te worden van beroep; ik heb gewoon een te grote fantasie (ik heb minstens drie ideeën in mijn hoofd).
We hadden vroeger een keyboard, mijn eerste contact met een muzikale instrument. Ik kon niet veel, behalve 'Happy Birthday' spelen en verschillende geluidsfuncties uitproberen. Mijn moeder merkte hoe leuk ik het vond om erop te spelen, daarom heeft me ingeschreven op de muziekschool. De piano werd dan ook mijn instrument en met de jaren ben ik er beter in geworden (meer dynamiek, ...).
Over mijn band met films kan ik niet veel zeggen, behalve dat ik heb films gekeken, ook toen ik klein was. Toen vond ik De Aristokatten heel erg leuk. Als je me vandaag zou vragen wat mijn favoriete film is, is de kans groot dat ik Coco als antwoord geef.
Natuurlijk heb ik ook wel films gezien die geen cartoons zijn. De Oscar-genomineerde film Close van Lukas Dhont vond ik een prachtige film, alleen vonden mijn vriendin en ik het einde te 'open'. Daarom besloot ik thuis een alternatief einde te schrijven op Word.
Dat gaf me ook het idee om een eigen filmscript te schrijven. Puur voor de fun. Ik weet dat het een gek idee is, maar het leek me leuk om te proberen. (Ik ben niet van plan om het te verfilmen, trouwens.)
Ik heb ook een aantal Bollywoordfilms gezien. Dat zijn films die afkomstig uit India zijn. De films duren altijd ongeveer 2 uur en bevatten minstens vijf liedjes, waarbij iedereen op straat plotseling begint te dansen. Ik vind die films geweldig, maar ik moet je waarschuwen: ze zijn erg dramatisch (soms te). Mijn favoriete films tot nu toe zijn 3 idiots en PK.