Oorlog en Vrede

Misschien heb je al eens gehoord van Oorlog en Vrede, geschreven door Lev Tolstoj. Het verhaal speelt zich af tijdens de oorlog tussen Frankrijk en Rusland onder Napoleon. We volgen drie adellijke families op de voet: Bezoechov, Rostov en Bolkonski. Er wordt verteld over hun zinderende feesten, hun liefdesverhalen en hun ervaringen tijdens de oorlog. 

Hieronder vind je het fragment uit het boek, dat ik zelf pakkend vond. Zo pakkend dat ik het boek graag zou willen lezen. Ik vind dat de auteur deze scène goed heeft beschreven, zonder te veel details te geven. Ik denk vaak dat oude boeken altijd moeilijke woorden gebruiken, die alleen volwassenen zouden begrijpen. Dat ze ook moeilijk te volgen zijn. Toen ik dit fragment echter las, had ik dat gevoel niet.
Dit deed me denken aan Allemaal willen we de hemel, toen Ward aan het Oostfront zat. Ik zou graag willen weten hoe het verder is gegaan met Rostov.

Wat is dit? Waarom kom ik niet vooruit? Ik ben gevallen, ik ben dood… vroeg en antwoordde Rostov op hetzelfde moment. Hij was nu alleen en midden op het veld. In plaats van galopperende paarden en huzarenruggen zag hij om zich heen niets anders dan de onbeweeglijke, met stoppels overdekte aarde. Onder hem was warm bloed. << Nee, ik ben gewond en mijn paard is dood.>> Roek probeerde op zijn voorbenen te gaan staan, maar viel en raakte daarbij het been van zijn berijder. Uit het hoofd van het paard vloeide bloed. Het paard vocht om overeind te komen, maar het lukte niet. Rostov wilde opstaan en viel ook: zijn sabeltas bleef achter zijn zadel steken. Waar de onzen waren, waar de Fransen waren, wist hij niet. Om hem heen was niemand te zien.
Hij slaagde erin zijn been te bevrijden en stond op. <<Waar, aan welke kant is nu die lijn die de twee legers zo duidelijk van elkaar scheidde? vroeg hij zich af en hij kon het antwoord niet geven. Is mij niet iets ergs overkomen? Komen dergelijke gevallen vaker voor en wat moet je dan doen?>>