'Allemaal willen we de hemel': mijn leeservaring

Ik heb niet zoveel boeken gelezen die zich in het verleden afspelen, maar 'Allemaal willen we de hemel' van Els Beerten vind ik zeker een geslaagd boek. Ik las soms de meest onverwachte wendingen die je maar kunt bedenken.
(Waarschuwing: deze recensie bevat spoilers!) 

Het verhaal speelt zich af in de Tweede Wereldoorlog. Aan het oostfront vechten de Duitsers tegen de Russen. Twee hoofdpersonages, Jef en Ward, willen allebei graag een held worden. Terwijl Ward liever zo snel mogelijk naar het front wilt gaan, heeft Jef zijn twijfels.

Ik kon me tijdens het lezen goed inleven in de personages, ook al waren ze niet van mijn leeftijd en speelde het verhaal zich af in de vorige eeuw. De manier waarop hun emoties worden beschreven vind ik heel grandioos. Terwijl ikzelf geneigd zou zijn om gebeurtenissen zo uitvoerig mogelijk te beschrijven, zorgt de auteur ervoor dat er geen woord te veel wordt gezegd. 
Bijvoorbeeld toen Ward werd neergeschoten door Jef tijdens zijn proces, beschrijft de auteur niet heel precies hoe Renée zich precies voelde op dat moment. De rest laat ze aan ons over. Wij moeten zelf de lege gaten vullen. 
'Een seconde lang denk ik: het is een spel.'

Els Beerten is ook heel goed in het onthullen van plotse wendingen. Soms kon ze me al met één zin choqueren. Een voorbeeld hiervan is: '"Het kwam zo snel", zei ik. "Wist ik veel dat het Theo was die daar stond?"' 
Met slechts één vraag van Jef (de ik-persoon) heeft Jef aan zijn moeder onthuld wie werkelijk Theo (de beste vriend van Jefs vader) heeft doodgeschoten. 

Wat ik bovendien merkwaardig vind, is hoe ze de situatie tijdens de Tweede Wereldoorlog zo goed kon beschrijven, alsof ze zelf ooggetuige is geweest. Hoe ze bijvoorbeeld de periode van Ward aan het oostfront beschreef, toen hij in de ijskoude winter met andere soldaten tegen de Russen vocht. Hoe hij erachter kwam hoe het echt zat met de Duitsers; dat hij een landverrader was, terwijl hij een held wilde worden. Hoe ze die gebeurtenissen schreef, dat bewonder ik aan haar.
In het volgend fragment beschrijft ze wat Ward en zijn lotgenoten hebben moeten meemaken aan het front: 
'We trokken verder. Voorbij brandende dorpen, brandende velden, gaten in de grond, dode mensen, levenden die alle kanten uit vluchtten...'

Ik kan dus zeggen dat het boek vast en zeker de prijs verdiend heeft. Het is een dik boek, dat wel, maar het leest heel vlot. Persoonlijk vind ik het dus zeker een aanrader.